تفاوت بین شیرهای برقی و شیرهای متناسب

شیر تناسبی نوع جدیدی از دستگاه کنترل هیدرولیک است. در شیرهای فشار معمولی، دریچه‌های جریان و شیرهای جهت، یک سلونوئید متناسب جایگزین قطعه کنترل اصلی می‌شود و فشار، سرعت جریان یا جهت خروجی روغن را بر اساس سیگنال الکتریکی ورودی برای کنترل مسافت طولانی به طور پیوسته و متناسب توزیع می‌کند. شیرهای تناسبی معمولاً دارای ویژگی‌های جبران فشار هستند و اطمینان می‌دهند که فشار خروجی و نرخ جریان تحت تأثیر تغییرات بار قرار نمی‌گیرند.

با توسعه سریع سیستم‌های انتقال هیدرولیک و سیستم‌های سروو هیدرولیک، کاربردهای عملی سیستم‌های انتقال هیدرولیک را شاهد بوده‌اند که نیاز به کنترل مداوم فشار، سرعت جریان و جهت دارند، اما به دقت کنترل بسیار بالایی نیاز ندارند. از آنجایی که اجزای هیدرولیک معمولی نمی‌توانند الزامات مشخصه‌های سروو موتور را برآورده کنند، و استفاده از شیرهای برقی{1} خاص گاز طبیعی به دلیل عدم دقت کنترل کافی منجر به مصرف بیش از حد می‌شود، در سال‌های اخیر شیرهای کنترل تناسبی پدید آمده‌اند که بین اجزای هیدرولیک عمومی (کنترل سوئیچینگ) و شیرهای هیدرولیک (continu) قرار می‌گیرند.

یک شیر کنترل تناسبی هیدرولیک (که معمولاً به عنوان شیر تناسبی شناخته می شود) اساساً یک شیر کنترل هیدرولیک ارزان قیمت با خواص ضد رسوبی خوب است. توسعه سریع دریچه های متناسب از طریق دو مسیر اصلی رخ داده است. ابتدا، الکترومغناطیس های تناسبی جایگزین مکانیسم ورودی تنظیم دستی شیرهای برقی هیدرولیک سنتی شدند که منجر به توسعه دریچه های مختلف موقعیت، فشار و جریان متناسب بر اساس شیرهای برقی هیدرولیک موجود شد. دوم، برخی از تولیدکنندگان شیرهای سروو هیدرولیک الکترو{4} اصلی این شیرها را با کاهش دقت تولید توسعه دادند.

شیر برقی یک وسیله مکانیکی است که توسط القای الکترومغناطیسی کنترل می شود. این یک جزء اساسی از فناوری اتوماسیون سیال است که به دسته محرک ها تعلق دارد و به انواع هیدرولیک یا پنوماتیک محدود نمی شود. در سیستم های کنترل قدرت برای تنظیم جهت، سرعت جریان، سرعت و سایر پارامترهای محیط استفاده می شود. شیرهای برقی همچنین می توانند از انواع مختلف مدارهای قدرت برای دستیابی به کنترل مورد نظر استفاده کنند و در عین حال از دقت و انعطاف پذیری کنترل اطمینان حاصل کنند. انواع مختلفی از شیرهای برقی وجود دارد که هر کدام نقش متفاوتی در کنترل قسمت های مختلف سیستم دارند. انواع متداول عبارتند از: دریچه های تنظیم فشار یک طرفه، شیرها، شیرهای کنترل موقعیت، و شیرهای تنظیم کارآیی.

شیر برقی دارای یک حفره بسته با سوراخ های تعبیه شده در نقاط مختلف است. هر سوراخ به نوع دیگری از لوله تامین روغن متصل می شود. یک میله پیستون در مرکز حفره قرار دارد و دو دریچه برقی در دو طرف آن وجود دارد. سیم پیچ هر طرفی که برق داشته باشد، برد مدار روغن را جذب می کند. با کنترل حرکت بدنه شیر کنترل، انواع دریچه های ورودی و خروجی روغن باز یا بسته می شوند. با باز یا بسته بودن دریچه های ورودی و خروجی، روغن وارد انواع مختلف لوله های تامین روغن می شود. سپس فشار روغن، میله پیستون سیلندر هیدرولیک را فعال می کند، که به نوبه خود سیلندر هیدرولیک را فشار می دهد، که به نوبه خود دستگاه الکترونیکی را به حرکت در می آورد. بنابراین، با کنترل جریان الکتریکی شیر برقی با فیدبک سیگنال، حرکت حرارتی مولکولی کنترل می شود.